นั่งร้องเพลงแปดเสียง

การขับร้องแบบแปดเสียงนั่ง หรือที่รู้จักกันในชื่อ "บุยแปดเสียง" เป็นรูปแบบการขับร้องเล่าเรื่องพื้นบ้านที่สืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคนในหมู่ชาวบุย พบได้ทั่วไปในเขตที่ชาวบุยอาศัยอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของกุ้ยโจว มีต้นกำเนิดจากดนตรีราชสำนักในสมัยราชวงศ์ถังและซ่ง โดยต้นแบบเดิมเน้นเครื่องดนตรีประเภทเครื่องเป่าลมและเครื่องตี ต่อมาหลังจากยุคราชวงศ์หยวนและหมิง ได้พัฒนาเป็นศิลปะการแสดงที่สมบูรณ์โดยมีเครื่องดนตรีประเภทเครื่องสายและเครื่องเป่าลมประกอบ เป็นเวลาหลายศตวรรษที่สิ่งนี้ได้ถูกสืบทอดกันมาในหมู่บ้านของชาวบวยตามลุ่มแม่น้ำหนานปาน และได้รับการทะนุถนอมจากชุมชน ในปี 2006 สิ่งนี้ได้ถูกจารึกในรายชื่อมรดกทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของชาติจีนครั้งแรก ได้รับการยกย่องว่าเป็น "ฟอสซิลเสียงที่มีชีวิต" และ "อัญมณีทางศิลปะของแม่น้ำหนานปาน"

ลักษณะทางศิลปะของมันมีความโดดเด่นเฉพาะตัว การแสดงโดยทั่วไปจะมีนักดนตรีแปดคน (หรือแปดถึงสิบสี่คน) นั่งเป็นวงกลม แต่ละคนเล่นเครื่องดนตรีหนึ่งในแปดชนิด ได้แก่ ไวโอลินกระดูกวัว ลูตฟักทอง ลูตพระจันทร์ กลองหนาม ฟลุตไม้ไผ่ ฟลุตกิ๊บผม ฆ้องเล็ก และฆ้องม้าเล็ก พวกเขาจะเล่นเครื่องดนตรีประกอบไปพร้อมกับการร้องเพลง การร้องเพลงนี้ใช้เทคนิคการเล่าเรื่องที่เป็นเอกลักษณ์ โดยผู้แสดงจะ "ก้าวเข้าสู่" ตัวละครผ่านการใช้การเล่าเรื่องในมุมมองบุคคลที่หนึ่งเพื่อเล่าเรื่องราว จากนั้น "ก้าวออกมา" เพื่อให้ความเห็นในมุมมองบุคคลที่สาม รูปแบบการร้องจะติดตาม "ทำนองหลัก" เป็นหลัก โดยมีศิลปินชายและหญิงร้องในอ็อกเทฟที่แตกต่างกันเพื่อสร้างความแตกต่างของโทนเสียงที่โดดเด่น การร้องเพลงแบบนั่งของบายยินมีความผูกพันอย่างลึกซึ้งกับชีวิตของชาวบวยเย่ มีบทเพลงพื้นบ้านที่หลากหลาย เช่น "เฉลิมฉลองศาลา" "หุ่ยซีและหนานเซียง" และ "ประเพณีแต่งงานของชาวบวยเย่" ซึ่งมักขับร้องในงานเทศกาลต่างๆ เช่น งานแต่งงาน วันเกิด และงานเฉลิมฉลองต่างๆ ปัจจุบัน การถ่ายทอดเพลงนี้ได้ผสมผสานเนื้อหาที่สะท้อนชีวิตสมัยใหม่ ทำให้ทำนองโบราณยังคงเปล่งประกายความมีชีวิตชีวาต่อไป